სალონის პედიკური და სამედიცინო პედიკური: რა განსხვავებაა
ეს არ არის შეჯიბრი „ვინ ჯობია“. სალონი და პოდოლოგი სხვადასხვა ამოცანას წყვეტენ — პრობლემები კი მაშინ იწყება, როცა ერთით მეორის ჩანაცვლებას ცდილობენ. ჩემი პაციენტების მნიშვნელოვანი ნაწილი სწორედ იმის გამოსასწორებლად მოდის, რასაც წლობით სალონებში „ქლიბავდნენ“.
განსხვავებული მიზნები
სალონის პედიკური ესთეტიკაა: ფორმა, კუტიკულა, დაფარვა. ამას სალონები შესანიშნავად ართმევენ თავს და ჯანმრთელ ტერფებზე ხელს არაფერი უშლით.
სამედიცინო პედიკური ჯანმრთელობაა: პათოლოგიის ამოცნობა, მისი დამუშავება და არავნება. სავარძლის უკან სამედიცინო განათლება დგას და არა მანიკურის კურსი.
განსხვავებული ტექნიკა
სალონში ტერფებს აბაზანაში აორთქლებენ და საჭრელი ინსტრუმენტებით მუშაობენ. დაორთქლილი კანი მალავს ზღვარს ცოცხალსა და გარქოვანებულს შორის — აქედან მოდის ჭრილობები და „შეჭმული“ ფრჩხილის კუთხეები, საიდანაც შემდეგ ჩაზრდა იწყება.
პოდოლოგიური ტექნიკა მშრალი და აპარატულია: პროფესიული დამარბილებლები წყლის ნაცვლად, ფრეზები დანების ნაცვლად. ჩანს, რას ხსნი; ზედმეტის მოხსნა თითქმის შეუძლებელია; ტკივილი არ უნდა იყოს — და არც არის.
განსხვავებული სტერილურობა
ტერფის კანი სოკოს, ბაქტერიებსა და მიკროტრავმებს ნიშნავს. სალონების სანიტარული ზღვარი ძალიან განსხვავებულია; პოდოლოგიურ კაბინეტში ის კომპრომისებს არ უშვებს: დეზინფექცია → ულტრაბგერითი წმენდა → ავტოკლავი, ყველა ნაკრები — ინდივიდუალურ კრაფტ-პაკეტში, რომელიც თქვენს თვალწინ იხსნება.
როდის კმარა სალონი
ჯანმრთელი ფრჩხილები და კანი, არ გტკივათ, არ გაქვთ ქრონიკული რისკები — მშვიდად იარეთ სანდო სალონში. კარგი ოსტატი თავადვე გაგგზავნით პოდოლოგთან, თუ რამეს შენიშნავს.
როდის გჭირდებათ პოდოლოგი
- ფრჩხილი გტკივათ, იზრდება კანში ან ფერი და ფორმა შეეცვალა;
- კოჟრები და ნახეთქები ისევ და ისევ ბრუნდება;
- დიაბეტი — „ჩვეულებრივი“ პედიკურისთვისაც კი;
- სოკო ან მისი ეჭვი;
- სალონის პედიკური მტკივნეულ გამოცდად იქცა.
შეიძლება ორივეს შეთავსება?
დიახ, და ეს საუკეთესო სცენარია: პოდოლოგი ტერფებს ჯანმრთელ მდგომარეობამდე მიჰყავს და ინარჩუნებს, სალონი სილამაზეზე პასუხობს. ჯანმრთელ ფრჩხილებზე ესთეტიკური დაფარვა — რა თქმა უნდა.